Praktyka psychiatryczno-psychoterapeutyczna

Porada i leczenie (konsultacja) obejmuje: terapię depresji, zaburzeń lękowych, lęku napadowego, fobii społecznej, hipochondrii, zespołu stresu pourazowego, zaburzeń osobowości, uzależnień, schizofrenii.

 

Cele konsultacji psychiatrycznej to:

  • postawienie diagnozy psychiatrycznej,
  • ustalenie planu leczenia,
  • kontrola przebiegu i skuteczności prowadzonego leczenia.

Czas trwania konsultacji: zwykle pierwsza wizyta trwa dłużej: około 50-60 minut. Czas następnych wizyt to około 30 minut.

 

Psychoterapia indywidualna to metoda leczenia zaburzeń emocjonalnych i rozwiązywania problemów osobistych środkami psychologicznymi. Dzieje się to w trakcie i poprzez indywidualny kontakt z terapeutą. Metody oddziaływań psychoterapeutycznych różnią się w zależności od przyjętego przez terapeutę modelu psychiki człowieka, od sposobu rozumienia źródeł zaburzeń psychicznych, czy wreszcie od celu terapii.
Najczęściej psychoterapia indywidualna rozpoczyna się jednym lub kilkoma spotkaniami wstępnymi, zwanymi konsultacjami albo wywiadem. Po nich zostaje zawarty kontrakt terapeutyczny określający, nad czym pacjent chce pracować, jak często będzie się spotykał z terapeutą, ile czasu będą trwały spotkania i ile będą kosztowały. Określone zostaje, jak można odwołać sesję, jak wygląda przerwanie terapii. Psychoterapia to już, coraz częściej, nie tylko próba wyjścia z problemów, ale także szkoła rozwoju osobistego.

Terapia odbywa się zazwyczaj z częstotliwością jednego - dwóch spotkań w tygodniu, trwających zwykle 40-50 minut. Terapia trwa od kilku do kilkudziesięciu miesięcy.

 

Kiedy udać się do specjalisty?

1) Gdy kryzys lub stres jaki odczuwasz powoduje, że wykonywanie zwykłych obowiązków przychodzi z większym niż dotychczas trudem, gdy musisz się do nich przymuszać lub zaniedbujesz je zupełnie.

2) Gdy łatwiej niż zwykle i bez uzasadnienia popadasz w złość lub przygnębienie, gdy zaczynasz częściej zapominać lub nie możesz się skupić.

3) Gdy dotychczasowe przyjemności przestały cię cieszyć lub zdajesz się niezdolny lub niezdolna do odczuwania radości.

4) Gdy lęk powoduje nasilone unikanie spotkań z przyjaciółmi, jedzenia w restauracji, uczestniczenia w zebraniach, zabierania głosu w dyskusjach lub ogólnie przebywania w towarzystwie innych osób.

5) Gdy odczuwasz np. brak energii, ciągłe zmęczenie, głębokie przygnębienie czy zniechęcenie, nieuzasadnione poczucie winy, masz myśli o samobójstwie.

6) Gdy przeżywasz poczucie wrogości otoczenia, poczucie bycia obserwowanym przez otoczenie, poczucie obcości myśli, słyszysz głosy.

7) Gdy masz wrażenie, że inni znają twoje myśli.